شهر من , شهر خداست
آسمانش آبی
برگهايش همه سبز .....
خورشيد می تابد .....
ابر ها می بارد ....
هر زمين بار فراوان دارد .....
غم نان ,
رويا ئيست .....
غم نان يادم نيست ......
بچه ام می خندد .....
درد را گم کرده است ....
روز ها باز پدر بعد از کار , نغمه ای می خواند .....
مادرم حسرت يک روسری تازه , به خوابش دارد .
در خيابان مردم با خدا می خوانند ....
شهر من ,
شهر خداست ......
نه دروغی , نه ريا , نه به تزوير دعا
همه ی چلچله ها می خوانند
پير مردان , همه هستند کنار فرزند
ميله ها بشکستند .....
پدران نان آور ........
سربلند و مغرور ........
پشتشان خم نشده از صد زور و ...... " خدايا کمکم کن بتوانم ..... "
يک پشيزی بنهند در دستم ......
مادران دوری فزرند فراموش کردند.
اينچنين است فضای شهرم ......
شهر من ,
شهر خداست ........
شهر من ............
باتشکر از برزخ
شاعران امروزی , کم کم تبديل به تعمير کار و گاهی سرويس کار شعر های ديگران می شوند کسانی مانند
شاعران جوان که قطعه های ادبی عمودی می نويسند, پير مردان خوش ذوقی که ديوان شعرا را روی عصايشان حکاکی کرده اند . زنهای خانه داری که در رقابت با جاری عزيزشان رو به شعر و شاعری آورده اند
و حتی کودکان مهد کودک که پدر و مادر شان اعتقاد دارند بزرگترين شاعران آينده خواهند بود.
شاعران امروزی معمولا در هيچ حال و وضيعتی از دست مشتريهای علاقه مند و پيگير خود در امان نيستند .
يک روز برای تعمير کولر خانه به پشت بام رفته بودم جوان همسايه که به پشت بام آمده بود تا مارا ديد مثل عقاب فرود آمد بطرف من و گفت : استاد گلاب به روتون يه شعر گفتم می خوام اگه اشکالی , چيزی داره بر
طرفش کنيد بعد بديد يه جايی چاپش کنن .
گفتم : جدی مگه شما هم شعر می گين ؟
گفت : آره , يه دفتر دارم گاهی توش يه چيزهائی می نويسم , مخصوصا شبهايی که پر خوری می کنم و خوابم نمی بره , شعر می گم , البته من از قافيه و رديف و جوهر شعری واين چيزايی که می گن , نه چيزی
می دونم نه اصلا خوشم می آد.
گفتم : خب بالاخره بايد شعر زياد بخونيد , اين کارو می کنيد ؟
گفت : نه حوصله شو ندارم گاهی به شعرهايی که پشت کاميونها نوشتن يه نگاهی می اندازم .
روز ديگر .....
تلفن زنگ زد .
گوشی را برداشتم
پشت خط گفت : الو ...... سلام ....... خبر داري فلانی اکی ( ok) شده ( يعنی مرده ) ؟
گفتم : نه
گفت : آره مرده حالا غرض از مزاحمت اينه که می خواستم لطف کنيد برای سنگ قبر ايشون يه شعر دست
اول بگی
گفتم : چشم سعی می کنم يه چيزی بگم
گفت : لطفا از 10 بيت کمتر نباشه
گفتم : چشم
گفت : راستی اسمش هم حتما توش باشه
گفتم : سعی می کنم
فردای روز ديگر .......
آقايی برای تعمير اجاق گازمان از نمايندگی شرکت سازنده به خانه مان آمد تا ما را ديد گفت : ا..... آقا شمائين ....... عجب ..... فکر نمی کرديم يه روزی اين افتخار نصيبمان بشه که اجاق گاز خانه شما رو تعمير
کنيم
گفتم : خواهش می کنم , شما به بنده لطف دارين
نيم ساعت بعد
تعمير کار هم يه شعری رو کرد و گفت : بی زحمت اينو برام درست کنيد دفعه بعد که اجاقتون باز خراب شد
می آم از تون می گيرم . . بله اين مشکلات شغلی يک شاعره , اما شما خيلی جدی نگيريد !!!!!
بگفتی من به عشقت دل ببستم تا صفای روح من باشی
تو را صيدت کنم تا در کنارم , يار من باشی
تو که بهر دل و مهر و وفا اين گونه بی تابی
بگفتم اين دل و مهر و وفايم , گر تو با آن , آشنا باشی
با تشکر از نيايش
پيرمرد زير بغل نوه اش را گرفت و او را روی تاب سوار کرد .
بهار بود
باد می وزيد و درختهای محوطه سرای سالمندان را تکان می داد .
کودک اشک هايش را با پشت دست پاک کرد
- بابا بزرگ خيلی تابم بده می خوام برسم به آسمون
- مادر که کنار آنها ايستاده بود به آسمان نگاه کرد
- ابرهای سياه بهاری درهم می پيچيد و جلو می آمدند
- کودک پاهايش را در هوا تکان داد
- پس چرا تابم نمی دی ؟
- مادر چشم هايش را تنگ کرد
- بار ديگر به آسمان نگاه کرد
- و گفت : امان از دست تو توی اين هوا ببين ما رو کشوندی اينجا
- کودک زنجير های دو طرف تاب را به چپ و راست کشيد
- تابم بده ! تابم بده ! بابا بزرگ
- پيرمرد دست بر پشت او گذاشت
- بيشتر ! بيشتر !
- پير مرد با شتاب بيشتری او را به جلو هل داد
- تاب جلو می رفت و عقب می آمد
- و باز
- کودک جيغ می کشيد
- باز هم باز......
- پير مرد و مادر چشم ها را بستند
- پيرمرد به شدت تاب را به جلو راند
- چشم که باز کردند کودک دست ها را به دو طرف باز کرده
- و در آسمان پرواز می کرد .
-
به راستی که من در دوران تيره به سر می برم .
سخن از سر صفا گفتن , نابخردی می نمايد.
شباهتش به دخمه و سياهچال می زند
گويی آنکه قدمتش هزار سال می زند
هميشه مادرم برای آنکه مختلم کند
سکنج کوچک مرا چنين مثال می زند
قيافه ای ميان تابلو کسی که مثل من
شکست و غصه را به سيم بی خيال می زند
تنگ ماهی است روی ميز خاک خورده ام
در آن محيط قور باغه ای کرال می زند
وحيد اين اتاق نامرتب است ..... باز هم
صدای مادرم که سخت ضد حال می زند
مدار گرم پنکه سقفی اتاق انزوا
دلم گرفت , اين مگس چقدر بال می زند .