آدمی مادامی که خود را مخلوق اوضاع و شرايط برونی بداند ضربه می خورد اما همين

که دريابد قدرتی خلاق است و می تواند به خاک و بذرهای نهان وجودش که اوضاع و

شرايط از آن می بالند فرمان بدهد آنگاه ارباب بر حق خويشتن می شود .

با تشکر از پاييزان